Σήμερα, 22 Ιανουαρίου 2026, ημέρα εορτής του Αγίου Βησσαρίωνα του Αγαθωνίτη και στα πλαίσια του Πολιτιστικού Προγράμματος με τίτλο: «Άγιοι, ένας κόσμος αγγελικά πλασμένος», πραγματοποιήθηκε μια σειρά εξατομικευμένων εκπαιδευτικών συναντήσεων, κατά τη διάρκεια των οποίων, μέσα από τη μελέτη του Θείου Λόγου, οι μαθητές τίμησαν έναν τοπικό φιλάνθρωπο Άγιο με πολύχρονο ασκητικό βίο και πλούσιο πνευματικό και κοινωνικό έργο, που αγωνίστηκε μέσα σε μια τρικυμιώδη εποχή και έγινε γνωστός μετά την ανακομιδή του αγίου σκηνώματός του, το οποίο, όταν βρέθηκε, ήταν ακέραιο, «άφθαρτο, αδιάλυτο και ευωδιάζον».
Διακόνησε τον κόσμο μέσα σε πολύ δύσκολες περιστάσεις εν μέσω πολέμου, της απάνθρωπης γερμανικής κατοχής, του σκληρού εμφυλίου πολέμου, μέσα στην ευρύτερη φτώχεια, με ανθρώπους πονεμένους, σε πλήθος δοκιμασιών.
Κάθε Σαρακοστή έφευγε από την Ιερά Μονή Αγάθωνος, όπου διακονούσε, και έφτανε από τη μια άκρη του Νομού Φθιώτιδος στην άλλη. Πήγαινε σε όλα τα σπίτια και βοηθούσε. Πολλές φορές κοιμόταν και εκεί. Η περιοδεία του περιλάμβανε, πρωτίστως, την εξομολόγηση, για την οποία τον ανέμεναν με αδημονία όσοι ζούσαν, ακόμη και στα πιο απομονωμένα χωριά. Επισκέπτονταν τα Νοσοκομεία της Λαμίας, έβλεπε τους ασθενείς, τους παρηγορούσε και τους εξομολογούσε. Με τη χαρισματική προσωπικότητά του, την αγάπη του για τον άνθρωπο, την γλυκύτητα και την απλότητά του κατάφερνε να ανακουφίζει τις πονεμένες ψυχές.
Με τη χάρη του Θεού, ο ήσυχος αυτός γέροντας συγκλόνισε το Πανελλήνιο. Το σκήνωμά του βρέθηκε σε πλήρη συνοχή, απλώς συρρικνωμένο, «με το χρώμα της ζωής», να κρατά το Ιερό Ευαγγέλιο και να μην είναι εύκολο να του το αποσπάσει κανείς, καθώς το κρατούσε σφιχτά. Ένας διαπρεπής ιατροδικαστής, ο οποίος κλήθηκε να εξετάσει την αγία σορό για να έχει πιο ασφαλή γνώμη, δεν εξέτασε το σκήνωμα, μόνο, μακροσκοπικά, αλλά έπιασε τα χέρια και τα πόδια του π. Βησσαρίωνα και τα κούνησε. Όταν επιχείρησε να πάρει το μικρό Ευαγγέλιο από τα χέρια του Οσίου Γέροντα, για να ελέγξει αν και κατά πόσο φθάρθηκε από το χρόνο, ο Γέροντας δεν… του το έδινε! Ο ιατροδικαστής το τράβηξε δυο τρεις φορές, επίμονα, χωρίς αποτέλεσμα. Και τότε, γεμάτος έκπληξη και θαυμασμό, απευθύνθηκε στον Άγιο λέγοντάς του: «Δος το μου, πάτερ, να το δω και θα σου το δώσω πάλι». Τότε, εκείνος χαλάρωσε τα δάκτυλά του, και έτσι, κατάφερε και το πήρε. Στη συνέχεια, όταν του το επέστρεψε, το κράτησε πάλι, σφιχτά!
Αυτό το θαυμαστό γεγονός, εντυπωσίασε τους μαθητές, δείχνοντάς τους τη ζωντάνια της πίστεώς μας, η οποία πιστοποιεί ότι «όπου γαρ βούλεται Θεός νικάται φύσεως τάξις…» , δηλαδή, όπου ο Θεός θέλει, η τάξη της φύσης υπερνικιέται, υποδηλώνοντας ότι η θεία παρέμβαση μπορεί να ξεπεράσει τους φυσικούς νόμους. Επιπλέον, οι μαθητές έμαθαν ότι υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι, που μέσα στις θλίψεις και τις δοκιμασίες μας στηρίζουν και ανακαινίζουν τον εσωτερικό μας κόσμο, εμφυσώντας την πίστη, την αγάπη και την ελπίδα.
Ο Άγιος Βησσαρίωνας υπήρξε ένας από αυτούς, φάρος, στυλοβάτης και βράχος της Εκκλησίας και του τόπου!
Είθε η αγία του αύρα να προστατεύει και να ευλογεί όλον τον κόσμο!
