Στα πλαίσια του Πολιτιστικού Προγράμματος με τίτλο: «Άγιοι, ένας κόσμος αγγελικά πλασμένος», πραγματοποιήθηκε μια σειρά εξατομικευμένων εκπαιδευτικών συναντήσεων, κατά τη διάρκεια των οποίων, μέσα από τη μελέτη του Θείου Λόγου, οι μαθητές τίμησαν την Οσία Ξένη μια Ρωσίδα αγία του 18ου αιώνα που, μετά τον αιφνίδιο θάνατο του συζύγου της, απέρριψε τα κοσμικά αγαθά αφιερώθηκε πλήρως στον Θεό, ζώντας ταπεινά και αφανώς, κάτι που την κατέστησε πρότυπο ταπεινότητας και αγάπης.
Ο όλος της αγώνας διαποτιζόταν από την βαθειά πνευματική αγάπη προς τον σύζυγό της. Είχε την ελπίδα, κατά κάποιον τρόπο, ότι σηκώνει επάνω της το βάρος των αμετανοήτων αμαρτημάτων του, καθώς δεν είχε εξομολογηθεί και κοινωνήσει ποτέ. Πενθώντας για τις δικές της αμαρτίες και του συζύγου της, εγκατέλειψε το σπιτικό της και άρχισε να περιπλανιέται στους δρόμους της Αγίας Πετρουπόλεως, λοιδορούμενη από πολλούς. Τα πλούσια υπάρχοντά της τα μοίρασε σε άπορους, γι’ αυτό και οι συγγενείς της, για να αρπάξουν οι ίδιοι την περιουσία της, κινήθηκαν δικαστικά εναντίον της, χαρακτηρίζοντάς την ψυχασθενή, αλλά το δικαστήριο δεν δέχθηκε τον ισχυρισμό τους.
Πολλοί αγαπούσαν αυτήν την ήσυχη, την ήρεμη, την ταπεινή και την ευγενική δούλη του Θεού Ξένια. Αρκετοί την λυπούνταν και της έδιναν ελεημοσύνη, αλλά αυτή δεν την έπαιρνε. Εάν δεχόταν κανένα μικρό κέρμα, αμέσως το έδινε σε κάποιον φτωχό ζητιάνο, για τη σωτηρία της ψυχής του κεκοιμημένου συζύγου της, στο όνομά του, έτσι ώστε αν η ψυχή του υπέφερε από τις αμαρτίες του τις οποίες δεν είχε μετανοήσει, οι πράξεις της και οι προσευχές της θα τον βοηθούσαν.
Η όλη παρουσία της σχεδόν πάντα επιβεβαίωνε την ευλογία της. Οι συμπολίτες της με μεγάλη και ειλικρινή χαρά δέχονταν την Οσία στα σπίτια τους, διότι είχε γίνει αντιληπτό ότι η επίσκεψη αυτή θα έφερνε στην οικογένεια θεία ευλογία, ειρήνη και ευτυχία. Η συμπόνια της, άνοιξε το δρόμο του σεβασμού και της ευλάβειας προς το πρόσωπό της και οι άνθρωποι έφτασαν να την θεωρούν ως το φύλακα άγγελο της πόλης.
Μέσα από τον βίο της οσιακής αυτής φυσιογνωμίας, οι μαθητές διδάχθηκαν για την αρετή της ελεημοσύνης, η οποία γίνεται μυστικά και ταπεινά, χωρίς επίδειξη, δεν περιορίζεται στις υλικές ανάγκες των ανθρώπων, αλλά επεκτείνεται και στις πνευματικές και ηθικές ανάγκες, που απαιτούν συμπαράσταση, όπως είναι η παρηγοριά. Επιπλέον, έμαθαν ότι η ευλογία για υγεία, αφθονία και γενικά, κάθε υλικό ή πνευματικό αγαθό έχει τη δύναμη να επιτύχει αυτό που εκφράζει και δεν σχετίζεται επ’ουδενί, με την μαγεία, διότι η δύναμή της πηγάζει, αποκλειστικά, από την γενναιοδωρία του Θεού.
