Με σεβασμό και εσωτερική σιωπή, οι μαθητές μας πλησίασαν το νόημα της Μ. Παρασκευής μέσα από μια βιωματική δράση στο μάθημα της Γλώσσας και στο πλαίσιο του πολιτιστικού μας προγράμματος «Μιλώντας με τα Χρώματα του Χθες: Τέχνη, Λόγος και Παράδοση στο Ταξίδι της Ιστορίας» (Υπεύθυνη: κ. Μαργαρώνη Ελ.). Η τάξη γέμισε από εικόνες, λέξεις και συναισθήματα που ζωντάνεψαν τα γεγονότα της Σταύρωσης και του Πάθους του Θεανθρώπου, μετουσιώνοντας το μήνυμα της Αυτοθυσίας Του σε πράξεις μεστές από αγάπη και συγχωρητική διάθεση.
Σαν ψίθυρος μέσα στον χρόνο αντήχησαν τα λόγια του Ιησού πάνω στον Σταυρό «Πάτερ, άφες αυτοίς, ου γαρ οίδασι τι ποιούσι…..Θεέ μου, Θεέ μου ινατί με εγκατέλιπες;…..Τετέλεσται…»….λόγια λιτά, αλλά αιώνια, που άγγιξαν τις καρδιές των παιδιών και μεταμορφώθηκαν σε γέφυρες κατανόησης ενός βαθύτερου ανθρώπινου πόνου βγαλμένου όμως από τη θεϊκή καρδιά! Και τότε, με ένα πέπλο θλίψης να σκεπάζει την αίθουσα, ακούστηκε το παραδοσιακό μοιρολόι «Σήμερα Μαύρος Ουρανός». Οι στίχοι του, βαρείς και τρυφεροί συνάμα, έφεραν κοντά μας τη μορφή της Παναγιάς και τον ανείπωτο πόνο της Μάνας, δίνοντας φωνή στο πένθος της ημέρας και στην καρδιά της παράδοσής μας.
Μέσα σε αυτή τη φορτισμένη ατμόσφαιρα, οι μαθητές πέρασαν από το βίωμα στη δημιουργία, κατασκευάζοντας παραδοσιακά σταυρουδάκια, χαράζοντας με προσοχή και φροντίδα τα αρχικά «Ι.Ν.Β.Ι» πάνω στο ξύλο και στολίζοντάς τα με ανθάκια αμάραντου- μικρά σύμβολα μνήμης και αιωνιότητας. Κάθε σταυρός μετατράπηκε σε ένα προσωπικό αποτύπωμα, μια σιωπηλή προσευχή, ένα ακατάλυτο και διαχρονικό πέρασμα από την ιστορία του θεανθρώπινου Πάθους που άλλαξε αιώνια τον ρου της ιστορίας προς το πρόσκαιρο και σύντομο επίγειο παρόν μας.
Ήταν μια εμπειρία που δε στάθηκε μονάχα στη στείρα απόκτηση γνώσης αλλά άγγιξε την ψυχή…. μια στιγμή όπου η παράδοση έγινε βίωμα και η μάθηση απέκτησε νόημα βαθιά ανθρώπινο μα και αληθινό!
