Την Πέμπτη 16 / 05/ 2024, στα πλαίσια των Πολιτιστικών Προγραμμάτων με θέμα : “Ταξίδι στη Χώρα των Επιστημών και των Τεχνών” και “Ιστορία, Λαϊκές Παραδόσεις, Ήθη και Έθιμα του Τόπου μας” η κα Φουντούκη Μαρία και ο κος Λυμπέρης Βασίλειος πραγματοποίησαν επιμορφωτική ομιλία στους μαθητές του σχολείου με θέμα: “Τα Παλιά Επαγγέλματα”. Όλα αυτά τα επαγγέλματα έχουν κοινό παρονομαστή την Τέχνη και την Παράδοση. Πολλά από αυτά είναι σχεδόν ξεχασμένα με το πέρασμα του χρόνου. Παραδοσιακές δουλειές, που σήμερα, είτε δεν υπάρχουν πια η κάποιοι, ακόμη, προσπαθούν να τις κρατήσουν ζωντανές’ περισσότερο σε κάποιες επαρχιακές πόλεις ή χωριά.
Η βίαιη αστικοποίηση και η άνθιση του τεχνολογικού πολιτισμού, άφησε πίσω ένα σωρό χαμένα επαγγέλματα να εξαφανιστούν. Επαγγέλματα που τα θυμόμαστε μόνο μέσα από ιστορικές και λαογραφικές μελέτες, από τις διηγήσεις των παππούδων μας, αλλά κι από τα καρέ πολλών Ελληνικών ταινιών κυρίως της δεκαετίας του 1950. Ιδιαίτερα, οι παλιές ασπρόμαυρες ελληνικές ταινίες μας ταξιδεύουν πίσω στο παρελθόν σε μία Ελλάδα πολύ διαφορετική από τη σημερινή. Μέσα από την Τέχνη του παλιού Ελληνικού Κινηματογράφου, μπορούμε να κατανοήσουμε τη σημασία του ως πηγή πληροφόρησης για τον τρόπο ζωής, τα ήθη και τα έθιμα του παρελθόντος και να τα αντιπαραβάλλουμε με τις συνθήκες ζωής που επικρατούν σήμερα. Ξετυλίγοντας το νήμα των παραδοσιακών επαγγελμάτων βρισκόμαστε μπροστά σε έναν κόσμο μακρινό, ξεχασμένο στο παρελθόν, όπου διαπιστώνουμε τις δυσκολίες που αντιμετώπιζαν τότε οι άνθρωποι και ταυτόχρονα, θαυμάζουμε την επινοητικότητά τους. Η Υφαντική Τέχνη, για παράδειγμα, χρειάζονταν ιδιαίτερη επιδεξιότητα και ταλέντο, που χρησιμοποιούσαν οι άνθρωποι για να επιβιώσουν.
Κάποια άλλα παραδοσιακά επαγγέλματα αποτυπώνονταν στα εργαλεία και στον τρόπο εργασίας των ανθρώπων που τα ασκούσαν, τα οποία αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της πολιτισμικής μας κληρονομιάς και η εξαφάνισή τους θα σήμαινε μεγάλη πολιτισμική απώλεια.
Ωστόσο, παρά τις κοσμογονικές αλλαγές στον κόσμο των επαγγελμάτων και της εργασίας, μερικά επαγγέλματα του παρελθόντος εξακολουθούν να υπάρχουν, αν και ο αριθμός των ανθρώπων που τα ασκούν είναι ελάχιστος, όπως αυτά του καστανά, του
αμαξά, του σαλεπιτζή και του οργανοπαίχτη, που μας θυμίζουν αγνές εποχές που χάθηκαν για πάντα. Κάποια άλλα με την ανάπτυξη της τεχνολογίας και τις ανάγκες των ανθρώπων, που συνέχεια μεταβάλλονται, αναβαθμίστηκαν, όπως αυτό του παλιατζή που έγινε παλαιοπώλης και του κουρέα που μετεξελίχθηκε σε κομμωτή. Μέσα από αυτό το ταξίδι στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, οι μαθητές γνώρισαν τα επαγγέλματα που ανήκαν σε μια άλλη εποχή, έμαθαν να παρατηρούν, να κάνουν υποθέσεις, και να σέβονται ό,τι έχει χαθεί στο πέρασμα του χρόνου.
