Στον τόπο μας, η παράδοση είναι πάντοτε γενναιόδωρη σε φαγητά και γλυκά, και τα Χριστούγεννα τα τραπεζομάντηλα γεμίζουν μέλι, σιρόπι και ζάχαρη άχνη! Μμμμ…. ζάχαρη άχνη;; Μάλλον καταφτάνει ο κουραμπιές και το σύννεφο γλύκας που σηκώνει! Ποια είναι, όμως, η ιστορία του κουραμπιέ;
Προλαβαίνει κανείς να αναρωτηθεί ή μεθά από το μοναδικό άρωμα βουτύρου αντικρίζοντάς τον; Μήπως είναι μαλακός και βυθίζει εύκολα μέσα του τις πίκρες; Όποια κι αν είναι η δική σας αλήθεια, υπάρχει και η κοινή, παραδοσιακά ελληνική: ο κουραμπιές είναι χριστουγεννιάτικος, μοσχομυριστός και βουτυρένια βελούδινος. Ετυμολογικά κατάγεται από την ανατολή, ταξίδεψε μέχρι τον Μεσαίωνα όπου εδραιώθηκε ως μπισκότο, έφτασε με τους Βενετούς στην Ασία και ξαναγύρισε στη χώρα μας για να γίνει αγαπημένο παραδοσιακό γλυκό έδεσμα των Χριστουγέννων αλλά και πάσης εορτής.
Φέτος, το αγαπημένο γλύκισμα έκανε μια μεγάλη στάση στο Εργαστήριο Μαγειρικής του σχολείου μας, όπου η κα Πατσιούρα Αικατερίνη και οι συμμετέχοντες μαθητές στα πολιτιστικά προγράμματα «Άνεμος Λόγου στην Τέχνη και στην Παράδοση» (Υπεύθυνη: κ. Μαργαρώνη Ελένη) και «Επιστημών και Τεχνών… Γεύσεις» (Υπεύθυνη : κ. Φουντούκη Μαρία) έγιναν μικροί ζαχαροπλάστες και μέσα σε πλαίσιο ομαδοσυνεργατικής εκπαιδευτικής διαδικασίας και βιωματικής μάθησης είχαν την ευκαιρία να συναντήσουν την παράδοση παιχνιδίζοντας με την πλούσια ζάχαρη άχνη που σηκώνει ομίχλη ευτυχίας!
